Menu
03 230 03 33

Consul-Anten, vrijwilligers met passie voor cultuur

Consul-Anten brengen al jarenlang het cultureel erfgoed van Antwerpen naar verenigingen, dienstencentra, woonzorgcentra … of nemen een groep mee op ontdekking in de stad. Ze bereiken een divers publiek waarvoor cultuur niet altijd een evidentie is. Er zijn momenteel 7 vrijwilligers actief. Een gesprek met Diane en Herman.

Diane en Herman (tegen greenscreen)
Diane en Herman (gefotografeerd met greenscreentechniek)

 

Waarom ben je Consul-Ant?

Herman: “Ik ben altijd ‘zot van A’ geweest, al van thuis uit. Ik werkte in de petroleumindustrie in de haven en werd nadien havengids. Maar ik kreeg stemproblemen. Ik kon niet meer boven het soms luide omgevingsgeluid. Ik moest stoppen als havengids. Op aanraden van een vriend ben ik enkele  maanden later Consul-Ant geworden, in 1997.”

Diane: “Antwerpen is mijn thuis. Het is vertrouwd, ik ben er opgegroeid. Ik wil ook actief zijn buiten mijn gezin. Vroeger deed ik tafeltennis, maar na een blessure, zag ik de advertentie voor Consul-Ant en heb me meteen kandidaat gesteld. In 2003 was dat. Ik ben verder ook gids bij het MAS en bij de Erfgoedbibliotheek Hendrik Consience. Cultuur tot bij zoveel mogelijk mensen brengen, vind ik belangrijk.”

Wat is dat eigenlijk, de Consul-Anten?

Herman: “We dragen de cultuur van Antwerpen uit. Een goed contact met mensen is daarbij belangrijk. Bij de oprichting van de Consul-Anten vond de stad het belangrijk dat we mensen toeleiden naar de grote cultuurevenementen, zoals tijdens het Van Dijckjaar, Rubensjaar, het Modejaar.”

Diane: “We hebben drie doelgroepen voor ogen: senioren, mensen met een migratiegeschiedenis en mensen in armoede. Senioren bereiken we via de dienstencentra, woonzorgcentra en seniorenverenigingen. Nieuwkomers namen we tot voor kort mee op verkenning in de stad in het kader van de inburgeringstrajecten. Sinds die ingekort zijn, is de kennismakingswandeling bijna volledig uit het standaardtraject gevallen. Voor mensen met Turkse roots, maakten we in 2006 zelfs een presentatie over de cultuurgeschiedenis van de tulp, die oorspronkelijk vanuit Turkije kwam, met een promotiefilmpje in het Turks, maar het geraakte niet geboekt. Ook mensen in armoede zijn moeilijk te bereiken, ze zijn bezig met overleven.”

Waar zijn jullie fier over?

Diane: “De rondleidingen in het stadhuis tijdens de Kermisweek in augustus waren heel intens. Mensen stonden in lange rijen aan te schuiven, op een week tijd passeerden er soms 8.000 mensen, heel enthousiast waren ze. De laatste jaren is het stadhuis in renovatie, het is afwachten of de formule behouden blijft.”

Herman: “Nog vroeger gidsten we zelfs elke zaterdag in het stadhuis. Ik heb daar ook mooie herinneringen aan. Ik geraakte in gesprek met een Amerikaans koppel en nodigde hen uit voor een koffie. Ik nam ze mee naar de Bourla, de Pelgrim en de Horta. “Antwerp is the best hidden jewel of Europe”, vonden ze achteraf.” (lacht)

Diane: “Ook de kennismakingswandelingen door de stad met nieuwkomers waren bijzonder. Heel gevarieerde groepen waren dat. Sommige nieuwkomers waren nog nooit in het stadscentrum geweest. Met vrouwen die zich in het begin afstandelijk opstelden, had ik op het einde een goed contact en ze gingen soms met mij op de foto. Meer dan honderd wandelingen per jaar deden we.”

Wat is je lievelingspresentatie?

Diane: “Mode en de geschiedenis van de stad! Het Modemuseum gaat een van de volgende jaren terug open, dus dat is een goede aanleiding om die presentatie weer onder de aandacht te brengen.”

Herman: “Antwerpse uitdrukkingen en gezegden, die heb ik nog zelf ineengestoken en honderden keren gegeven. Vele uitdrukkingen heb ik opgepikt in de haven. Bijvoorbeeld: “Da kan nen bruinen ni trekken”, verwijst naar een Brabants trekpaard en betekent tegenwoordig: dat kan je niet betalen.

Leuke momenten?

Diane: “Op een zeker moment zijn we van dia’s naar digitaal overgestapt. Dat betekende: honderden dia’s inscannen, een tijdrovend werkje. Soms zaten ze ondersteboven of achterstevoren. Veel gelachen hebben we toen. En onze jaarlijkse uitstap en museumbezoeken zijn ook altijd tof en inspirerend.”

Herman: “De Erfgoedkoffer maakt dingen los bij senioren, ook bij mensen met dementie. We ontwikkelden de koffer naar aanleiding van de opening van het MAS en hij zit vol spullen van vroeger: sunlightzeep, bikkels, … Een vrouw begon volop te vertellen bij het zien van een oude fietstaksplaat. Achteraf hoor je dan van een verbouwereerde begeleider dat ze al twee jaar niets meer gezegd had! Dat doet iets.”

Nog dromen of verlangens?

Herman: “Van mij mag er een Consul-Ant met een passie voor fotograferen en powerpoint bijkomen. Ik ben voorlopig met mijn 81 de enige die dit werk doet.”

Diane: “Ik denk dat we ook het format van onze presentaties moeten durven aanpassen. De presentaties zijn degelijk, met vele mooie beelden, dankzij Herman. Maar we moeten meer in interactie gaan met de deelnemers, hen mee laten bepalen op wat we inzoomen. En sommige presentaties zijn toe aan een update, zoals we dit dit jaar al deden met ‘De geschiedenis van Antwerpen’ en ‘Klank van de stad’. Dat is veel werk en niet evident, want we zijn en blijven vrijwilligers.”