Menu
03 230 03 33

Een nieuw gezicht in Vormingplus

Sokayna bij Vorminpglus

Sokayna startte begin oktober in ons team en gaat vooral werken op e-inclusie. We ontsnappen even aan de kantoordrukte om het te hebben over de nieuwe job, de eerste indrukken en de uitdagingen. Al snel wordt duidelijk: Sokayna heeft ontiegelijk veel interesses, zin voor initiatief en een grote dosis enthousiasme voor mens en samenleving.

Een veelzijdige job

Waarom een job bij Vormingplus? En dus ook: wat deed je voordien?

Sokayna: “Mijn vorige job was jongerencoach bij Kwadraat: ik begeleidde jongeren in het secundair onderwijs preventief, om schooluitval te voorkomen. Ook in hun vrije tijd en met aandacht voor hun thuissituatie. Een laagdrempelige hulpverlener dus. Ik deed dat graag, maar op den duur had ik toch het gevoel dat ik te weinig kon doorgroeien, dat ik niet al mijn kwaliteiten kon inzetten.

Toen ik in september de vacature zag voor Vormingplus, heb ik niet getwijfeld. De job is veelzijdig: ideeën uitwisselen, projecten uitwerken, luisteren en gehoord worden. Projectmatig werken betekent ook dat er een begin- en eindpunt is en dat je dus regelmatig met iets nieuw kan beginnen.

Ik ga op vooral e-inclusie werken, inhoudelijk iets totaal anders dan waar ik tot nu toe beroepsmatig mee bezig was. Maar het valt samen met mijn interesses: het digitale, nieuwe apps leren kennen en gebruiken. Het is een snel veranderende wereld. Het is tof om dat beter te leren kennen en het over te brengen naar anderen.”

Jaren van experimenteren

Sokayna: “Eigenlijk heb ik al veel geëxperimenteerd in mijn leven, zowel met opleidingen als daarna. Mijn droom was om grafisch ontwerper te worden, maar ik slaagde nipt niet in het toelatingsexamen voor Sint-Lucas. Daarna heb ik nog interieurvormgeving en vertaler-tolk begonnen, maar het wou niet helemaal matchen. Uiteindelijk heb ik de opleidingen voor schoonheidsspecialist, kapper en visagie wel afgemaakt én een tijdje als zelfstandige uitgeoefend. Leuk, maar het gaf aan het eind van de dag weinig voldoening.

Ik ben gestopt met werken en heb me in het sociaal-culturele verenigingsleven gegooid: het jeugdwerk, PAJ (Platform Allochtone Jongeren). Ik heb drie jaar een eigen vereniging getrokken: Al Maysoon. We brachten lessen, reeksen en lezingen voor moslimjongeren, en speelden in op wat zij vroegen. Want de kennis van de islam is laag en in de media komt er vooral een negatief beeld naar voor. Gaandeweg werden de thema’s ruimer en bereikten we ook volwassenen en niet-moslims. Er kwamen meestal 30 à 40 mensen op af, soms zelfs 70 à 80. Deelname hielden we bewust gratis of heel goedkoop. Maar na drie jaar heb ik de vereniging on hold gezet. Al mijn tijd ging ernaar op en ik had stilletjes aan een inkomen nodig. Toen begon ik bij Kwadraat.

Ondertussen had ik ook avondschool gevolgd: fotografie, Photoshop. En ik schreef een blog over de Spaanse voetbalcompetitie met 3.000 volgers. (Over voetbal?! Hebben we dat goed gehoord?!) Met dat hele parcours was ik bij Kwadraat voor de jongeren toch wel een rolmodel. Ik moet zeggen: ik ben mijn ouders dankbaar dat ze zoveel geduld hadden en dat ik telkens weer iets anders mocht beginnen. Dat is niet vanzelfsprekend in onze gemeenschap.”

Diversiteit in de realiteit

Hoe ziet een typische werkdag eruit? Wat valt je op bij Vormingplus?

Sokayna: “Geen dag is hetzelfde! Ik loop nu vooral mee met de collega’s, zowel met mijn eigen team van e-inclusie, als met andere collega’s, om zicht te krijgen op de werking. Telkens een andere gemeente, een andere wijk, een andere groep: een sociaal huisvestingsproject in Borsbeek, het Inleefhuis voor omgaan met budget voor jongeren in Ekeren, een gesprek met de Estafette-vrijwilligers in Hove (senioren), … Voor Samen School Maken en Schoolbabbel mocht ik al actief ouders mee begeleiden. Vele plekken, diverse groepen. Ik vind het speciaal om diversiteit in de realiteit mee te maken.

Het valt me op dat in een project vaak in duo gewerkt wordt, wat tof is want je kan op elkaar terugvallen. Mijn e-inclusie collega’s zijn betrokken en houden rekening met elkaar. Fijn is ook dat ze feedback geven in de vorm van een complimentje of een tip hoe het beter kan.”

Al leuke ervaringen opgedaan?

Sokayna: “Voor e-inclusie in de Huizen van het Kind, een startend project voor digitale leerkansen bij ouders en hun kinderen, zijn we net beginnen uittesten. Dat was leuk! Een actie uitwerken, intern onder collega’s al eens testen en het dan in een oudergroep brengen in het Huis van het Kind op het Kiel. Het was een groot succes! Dat geeft voldoening en motiveert om het de volgende keer nog beter te doen.”

Je hebt zelf Marokkaanse roots. Merk je een verschil in het contact met de ouders?

Sokayna: “De Marokkaanse mama’s vinden het in elk geval tof. Als ze het niet goed uitgelegd krijgen in het Nederlands, vertellen ze het spontaan in het Arabisch tegen mij, en ik vertaal. Het contact is direct vertrouwder, de kloof is minder groot. Niet dat die kloof daarom zo groot is. In de sociale woonwijk in Borsbeek was er ook een Marokkaanse vrouw die het goed kon vinden met de Belgen daar. Ik groeide zelf op tussen doorsnee Belgen en ik kan racisme snel relativeren. Dat probeer ik over te brengen.”

Thuiskomen

Waar kijk je het meest naar uit?

Sokayna: “Ik ben benieuwd hoe ik over één jaar ingespeeld ben op het team en Vormingplus. Nu kan ik alles nog ontdekken: waar mijn sterktes liggen en waar ik kan bijdragen. Welke rol neem ik op in het team e-inclusie? Maar ook: je kan met e-inclusie werken in de andere thema’s van Vormingplus, zoals opvoedingsondersteuning.”

Welke vraag zou je als interviewer aan jezelf stellen?

Sokayna: (Denkt na…) “Ah, de deze: Waarom voel je je zo verbonden met Antwerpen? Want ik ben opgegroeid in Lokeren, maar al mijn verenigingsactiviteiten en jobs situeren zich in Antwerpen. Ik vind de diversiteit hier prachtig om te zien, en de sociale sector leeft hier. Als je ziet wat bijvoorbeeld Marokkaanse jongeren hier allemaal opzetten. De kansen liggen hier voor het rapen om als organisatie of als burger maatschappelijke problemen aan te pakken. Ik heb hier ook één jaar gewoond. Nu woon ik terug in Lokeren. Want na een hele dag Antwerpen, is het fijn thuiskomen in Lokeren.”